Bolt Thrower - Mercenary (1998)

το συγκεκριμένο review στάλθηκε από ένα καλό και όχι μόνο φίλο, για την ανάγκη της προώθησης του σαρωτικού death metal. Mark his words. Chris:

ΧΩΡΑ:Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Τι να πούμε για αυτες τις θρυλικές μορφές του λεγόμενου "σκληρού" ήχου? Πατέρες του death metal με punk και thrash ακούσματα και επιρροές που έδιναν και έπαιρναν στα 80's και 90's. Σαν βόμβες στ'αυτιά όλων έσκασαν τα "In Battle there's no Law" το 1988 και το "Realm of Chaos" ένα χρόνο αργότερα το 1989. Αργό death metal με βαριές κιθάρες από τα έγκατα της γης. Οι γίγαντες από τη Γηραιά Αλβιόνα συνέχισαν σαν οδοστρωτήρας μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας των 00's με συνέπεια να βγάζουν δισκάρες  και οι fans τους να μαζεύουν τις τρίχες απο τα μαλλιά τους στα σπίτια τους από το ξεβιδωτικό  headbanging αλλά και τα δόντια τους από τα πατώματα σε κάθε live τους.

Πολιτικοποιημένοι στίχοι και ένα μιλιταριστικό attitude σήμα κατατεθέν (εξώφυλλα με μάχες, tanks, σήματα του Χάους....χαμός στο ίσωμα!!), στο απώγειο της πορείας τους βγάζουν το 1998 το ΕΠΟΣ "Mercenary".. Από τη πρώτη στιγμη σε καθιλώνει και για κάποιο ανεξήγητο λόγο αναρωτιέσαι " τί φλωριές άκουγα τόσο καιρό ρε γαμώτο?" ..Με το που πατάς το play η κομματάρα Zeroed σε σοκάρει και η πρώτη σκέψη είναι οτι έχει ψωμί εδώ η υπόθεση (ιαχές πολέμου,μυρωδιά από μπαρούτι πιο έντονη από ποτέ...). Το ομώνυμο κομμάτι το Mercenary, με riffs αργά, σάπια που θα ζήλευαν ακομά και οι Grief, με υποχθώνια leads και χλιμιντρίσματα στις κιθάρες που έχουν κάνει copy paste το 90% από μπάντες death, thrash, hard core...σε κάνει να καταλάβεις τι εστί βερύκοκο. Ασταμάτητη δίκαση σε όλο το album να σου τρυπάει το τύμπανο μαζί με τρομερό μπάσο της Jo Bench (έρωτας!!!) είναι σα να περνάνε άρματα μάχης από πάνω σου και να σου κάνουν τη σπονδυλική στήλη χάντρες για κολιέ. Απίστευτη κομμτάρα που έγινε και το χιτ του δίσκου το No Guts No Glory αλλά το καλύτερο απ' όλα το Powder Burns ( Try to run-you cannot hide , Thoughts that cannot be denied , Pain that never goes away...Powder Burns). Τα φωνητικά του Karl Willetts είναι σαν να κάνει γαργάρα με ταβανόπροκες και να τρώει σφαίρες από ΑΚ 47 για κολλατσιό. Λαρύγγι που στάζει χολή και μίσος. Απαραίτητο album στην οποιαδήποτε δισκοθήκη, για να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο στο κάτω κάτω...Αν κάποιος δεν το αντέχει στα ροζ αυτάκια του...να πάει για ύπνο και να ακούει Oasis για να τη βρει. No Guts No Glory ρεεεεε.... 

download

Napalm Death - Order of the leech

Τι πιο ωραίο απτό να ξυπνάς ένα σκοτεινό πρωινό του Οκτωβρίου μετά από μια πολύ κουραστική μέρα (με αρκετές δόσεις δυνατού κόκκινου κρασιού) να αισθάνεσαι θαυμάσια (πόσες φόρες θα το νοιώσεις αυτό έτσι κι αλλιώς?) και να βάζεις ένα δισκάκι των Napalm Death που έχεις να ακούσεις από τότε που ήσουν πρωτοετής σε κάποιο κωλοχωρι ?

Οι Napalm Death δε χρειάζονται σίγουρα καμία ιδιαίτερη σύσταση, τα 14 άλμπουμ και τα αμέτρητα 7’’ της τεράστιας πορείας τους τα λένε όλα. Παρ' όλ' αυτά για τους τύπους ας πούμε πως δημιουργήθηκαν το 1981 στο Birmingham από κάποιους νεαρούς που ήθελαν να παίξουν εντελώς χύμα, γρήγορα και στα μούτρα του καθένα που δε γούσταρε ραφτα GBH, μοικανες, μακριά μαλλιά. Οι ρίζες τους βρίσκονται κυρίως στο αναρχο-πανκ αλλά και χαρντκορ πανκ που έπαιζε τότε έντονα στην Βρετανία και αυτό το μαρτυρούν οι έντονα κοινωνικοπολιτικοί τους στίχοι (καθώς και τα t-shirt του Mark "Barney" Greenway. Βλ. Cause for alarm, Crucifix, Dropdead κτλ).

Το 2002 λοιπόν κυκλοφορούν το Order Of The Leech, ένα άλμπουμ που έχει σίγουρα αρκετές death metal αναφορές (παρότι το Harmony corruption είναι ένα δυνατό άλμπουμ, σίγουρα οι μεταγενέστερες κυκλοφορίες είναι αυτές που κάνουν τις δίκες μου τρίχες να σηκώνονται) αλλά η μπάντα δείχνει να θέλει να γυρίσει πίσω στις ρίζες να εξερευνήσει να οσφρανθεί και να  καταστρέψει ξανά και ξανά. Εδώ μέσα έχουν καταφέρει να χωρέσουν καθαρά κοψίματα από νεουρκεζικο hardcore, τρελαμένα death metal riffs, βάρβαρα και βαθιά φωνητικά (όταν ο Barney στριγγλίζει πραγματικά δεν αντέχω και εδώ ευτυχώς έχει ελάχιστα τέτοια σημεία) αλλά και συνάμα δίνουν φοβερή δύναμη στα κομμάτια που σε συνδυασμό με το γρήγορο σε σημεία «σπάω πεζοδρόμια» παίξιμο στα ντραμς που από παραδοσιακό d-beat γυρίζει σε κολασμένο blast-beat και τούμπλαλιν. Οι στίχοι είναι άξιοι βαθύτερου στοχασμού καθώς καταπιάνονται με θέματα παγκόσμιας γεωστρατηγικης και ιμπεριαλιστικών πόλεμων, πλανητικής κυριαρχίας και αντί-καπιταλισμού σε πλαίσια όπως προείπαμε αναρχο-πανκ.

download