Entombed live στο Αν club 6/1/2012

Υπάρχουν κάποια live που για κανένα λόγο στον κόσμο δε πρέπει να χάσεις, πόσο μάλλον αν η καλύτερη metal μπάντα έχει ήδη παίξει 3 φορές στο παρελθόν και εσύ από σνομπισμό (κυρίως) της έχεις γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη. Όποτε, αυτή τη φορά έπρεπε να αποτισω τον προσωπικό φόρο τιμής στους ήρωες των παιδικών μου χρόνων.

Ατσάλωσα λοιπόν την υπομονή μου, για οτιδήποτε υπερβολικά "metal" (attitude κυρίως), έκανα τον σταυρό μου και πορεύτηκα προς το Αν club περιμένοντας τα φιλαράκια μου. Αφού βρεξαμε τα δαντελένια λαρύγγια μας με αρκετές μπύρες της σειράς, περάσαμε στο εσωτερικό του μαγαζιού για να τσεκάρουμε τις άλλες δυο μπάντες. Πρώτοι οι Gongoma με το βαρύ sludge, με δυο κιθάρες και χωρίς μπασσο, πραγματικά δημιούργησαν μια δυστοπικη κατάσταση για τα αυτιά όλων, στα συν η διασκευή σε Electric wizard. Τη σκυτάλη πήρανε οι grind-freaks Slavebreed. Παρ'οτι τους έχω ξαναδεί άλλες τρεις φόρες ποτέ δε μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, λίγο που δεν ακούω αυτό το στυλ, λίγο οι πολλές μπύρες πάντα περίμενα να τελειώσουν. Αυτά μέχρι χτες, γιατί τα παλικάρια πραγματικά σκοτώσανε. Δεμένοι, με φοβερά riffs, χαλβατζίδικο ύφος και όρεξη για πλάκες παίξανε το μισαωρακι τους, μας διέλυσαν τα σαγόνια και έφυγαν όπως ήρθαν, σαν κύριοι.

Καθώς λοιπόν τα λεπτά πέρναγαν και το άγχος για το αν το συγκεκριμένο line-up αξίζει να φέρει την ταμπέλα ENTOMBED (όνομα βαρύ σαν ιστορία που έλεγε και ο Στέλιος Διονυσίου) και σιχτιρίζοντας εσωτερικά που τους έχασα όταν ήρθαν με Uffe Cederlund, Jörgen Sandström και Peter Stjärnvind.

Και εγένετο φως. Οι Entombed πάτησαν σανίδι σαν άλλη μια μπάντα. Προσγειωμένοι, χωρίς σταριλικια και metal χαζομάρες, με χαμόγελα, μπλουζάκια Destruction (επική ατάκα του LG-Petrov “it was good when we came with Sodom. What? You don't like Sodom. You may prefer this one” δείχνοντας το μπλουζάκι του) και χιούμορ επιπέδου stand-up comedy ανάμεσα σε – μερικά – κομμάτια ξεκινήσανε να σφυροκοπούν ανηλεώς τα δύστυχα κορμιά μας με τόνους βρόμικου κιθαριστικα άρτιου death metal, με έμφαση στους πρώτους δίσκους τους. Αν μπορείς να πεις κάτι για αυτούς τους γερόλυκους είναι ότι πραγματικά το “έχουνε” και το αποδεικνύουν. Με τον Hellid να τραγουδάει όλους τους στίχους σαν σε προσωπική κάθαρση, τον Petrov να τρέχει πάνω κάτω κάνοντας τράκα τσιγάρα απ τον κόσμο και καπνίζοντας ανάμεσα από κάποια κραυγή με την κούραση ζωγραφισμένη στα μάτια – Oh, I'm an old man, όπως είπε. Τα Wolverine blues και Clandestine τιμήθηκαν δέοντος. Ειδικά στα Sinners bleed και Demon έγινε χαλασμός για να μας διαλύσουν με το Out of Hand με το Αν να σείεται στο “Your make-believe reality is full of shit. Jesus christ, lord of flies, in disguise. Fuck!”. Τα When in sodom και Serpaint saints ήταν τα μοναδικά κομμάτια απτό τελευταίο άλμπουμ, κανένα κομμάτι απ'τα Inferno και Same difference και ελάχιστα απ'τα Morning star και To ride, shoot straight and speak the truth. αντ' αυτού διασκευαρα σε Rocky Erikson και “Night of the Vampire”, καπάκια Crawl και Left hand path (η σειρά νομίζω δεν παίζει τόσο ρόλο). Ο κόσμος έδειξε να έχει αυτοκτονικές τάσεις στα Wolverine blues, Eyemaster και ασταμάτητο sing-along στο Chief rebel angel. Τι σκατά άλλο να θες απ'αυτην την γαμημένη ζωή? Α, ναι. Το Say it in slugs - I killed my best friend with a hammer/Now I'm in stitches/He became one of the icons around/I was left with an itch. - το οποίο και παραδόθηκε ευλαβικά.... Συνολικός χρόνος 1 ώρα και 55 λεπτά παρακάλω...Θυμίστε μου να μη τους ξαναχασω live....

Μικρά – μικρά που δε μου άρεσαν : Η αναμφισβήτητη μεταλικη χαζομάρα του “Θέλω να βγω φώτο με την μπάντα και κάνω ουρά μισό χιλιόμετρο”. Ατάκα βραδιάς : Και καπάκια ανέβασμα στο face book. Επίσης, το κουβάλημα βινυλίων απτό σπίτι και υπογραφή απ'το group...μμμμμμμμμ

Μικρά – μικρά που καραγουσταρα : Οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου ποζεραδες, rock-stars και τα λοιπά και αυτό το αποδεικνύει ότι άραξαν να δουν και τις δυο open-act bands, γούσταραν, σχολίασαν κτλ. Όλη την ώρα της συναυλίας κάνανε βλακείες μεταξύ τους – πέταγαν βότκα ο ένας στον άλλο με τη μορφή ροχάλας – ή οι θεατρινισμοί του LG στα σαμπλαρισματα. Επικό επίσης είναι πως μετά το live έμειναν να χαιρετίσουν και να αγκαλιάσουν τον κόσμο που τους υποδέχτηκε τόσο ζεστά και η ανταλλαγή t-shirt του Hellid με τρελαμένο τύπο σε στυλ αγώνα Barcelona – Manchester united!!!

Βαθμολογία : 10/10

Vader - Revelations

Μη σε νοιαζει για την έλλειψη τονων, για την έλλειψη αυτιων να σε νοιαζει.

Πολωνια 2002

Αν και οι περισσοτεροι δοξαζουν τα De Profundis και Litany, εγω εχω να πω πως αυτοι οι αντιχριστοι απ’την παγερη και συναμα ομορφη χωρα του πρωην ανατολικου μπλοκ εδω εγραψαν ιστορια. Καθε κομματι αποτελει εναν υμνο. Απο τα μηδενιστικα κελευσματα του wolftribe, τα λαρυγγια που κοβονται στην ιαχη “this is war, your weaknes make me sick(βλ.Son of fire)”, τα αρρωστα slayer-ικα riffs(κοινως τα αλογισια σικοματα του ταστου) και τα βαρια φωνητικα του peter (ποσο ωραια ειναι η αυτη η φωνη οταν βριζει αυτο τον μπασταρδο γιο του θεου). Μπορει αυτο το album να μην εχει την ταχυτητα του Litany αλλα εγω νομιζω πως ειναι αρκετα κοντα μουσικα, γιατι η μπαντα περισσοτερο απλουστευσε το παιξιμο ωστε να δωσει ωθηση στο μισος για καθε ιερό και οσιο. Ισως, το the black moses να ειναι το καλυτερο κομματι που γραψανε ποτε, με αυτο το κοφτο riff, τα σημεια που θελουν σινγ-αλονγ και το mid-tempo που διαλυει σβερκους. Αν γουσταρετε το death metal σας μεσαιωνικο, πανω στα βηματα των Grave με ολιγην απο Slayer ειστε στο σωστο μερος.

download

Bolt Thrower - Mercenary (1998)

το συγκεκριμένο review στάλθηκε από ένα καλό και όχι μόνο φίλο, για την ανάγκη της προώθησης του σαρωτικού death metal. Mark his words. Chris:

ΧΩΡΑ:Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Τι να πούμε για αυτες τις θρυλικές μορφές του λεγόμενου "σκληρού" ήχου? Πατέρες του death metal με punk και thrash ακούσματα και επιρροές που έδιναν και έπαιρναν στα 80's και 90's. Σαν βόμβες στ'αυτιά όλων έσκασαν τα "In Battle there's no Law" το 1988 και το "Realm of Chaos" ένα χρόνο αργότερα το 1989. Αργό death metal με βαριές κιθάρες από τα έγκατα της γης. Οι γίγαντες από τη Γηραιά Αλβιόνα συνέχισαν σαν οδοστρωτήρας μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας των 00's με συνέπεια να βγάζουν δισκάρες  και οι fans τους να μαζεύουν τις τρίχες απο τα μαλλιά τους στα σπίτια τους από το ξεβιδωτικό  headbanging αλλά και τα δόντια τους από τα πατώματα σε κάθε live τους.

Πολιτικοποιημένοι στίχοι και ένα μιλιταριστικό attitude σήμα κατατεθέν (εξώφυλλα με μάχες, tanks, σήματα του Χάους....χαμός στο ίσωμα!!), στο απώγειο της πορείας τους βγάζουν το 1998 το ΕΠΟΣ "Mercenary".. Από τη πρώτη στιγμη σε καθιλώνει και για κάποιο ανεξήγητο λόγο αναρωτιέσαι " τί φλωριές άκουγα τόσο καιρό ρε γαμώτο?" ..Με το που πατάς το play η κομματάρα Zeroed σε σοκάρει και η πρώτη σκέψη είναι οτι έχει ψωμί εδώ η υπόθεση (ιαχές πολέμου,μυρωδιά από μπαρούτι πιο έντονη από ποτέ...). Το ομώνυμο κομμάτι το Mercenary, με riffs αργά, σάπια που θα ζήλευαν ακομά και οι Grief, με υποχθώνια leads και χλιμιντρίσματα στις κιθάρες που έχουν κάνει copy paste το 90% από μπάντες death, thrash, hard core...σε κάνει να καταλάβεις τι εστί βερύκοκο. Ασταμάτητη δίκαση σε όλο το album να σου τρυπάει το τύμπανο μαζί με τρομερό μπάσο της Jo Bench (έρωτας!!!) είναι σα να περνάνε άρματα μάχης από πάνω σου και να σου κάνουν τη σπονδυλική στήλη χάντρες για κολιέ. Απίστευτη κομμτάρα που έγινε και το χιτ του δίσκου το No Guts No Glory αλλά το καλύτερο απ' όλα το Powder Burns ( Try to run-you cannot hide , Thoughts that cannot be denied , Pain that never goes away...Powder Burns). Τα φωνητικά του Karl Willetts είναι σαν να κάνει γαργάρα με ταβανόπροκες και να τρώει σφαίρες από ΑΚ 47 για κολλατσιό. Λαρύγγι που στάζει χολή και μίσος. Απαραίτητο album στην οποιαδήποτε δισκοθήκη, για να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο στο κάτω κάτω...Αν κάποιος δεν το αντέχει στα ροζ αυτάκια του...να πάει για ύπνο και να ακούει Oasis για να τη βρει. No Guts No Glory ρεεεεε.... 

download